RSS

Monthly Archives: March 2014

டாக்டர் அனுபவங்கள் : டாக்டர் கதைகள் – முடிவுரை

Sisyphus Aeolus

“Why Indian doctors fear for their lives” என்ற தலைப்பில் ஒரு கட்டுரை படித்தேன். அது படித்த போதுதான் “முயற்சி செய்து பார்க்கிறேன்” என்று முன்பு டாக்டர் சொன்னதன் அர்த்தம் புரிந்தது.

அந்தக் கட்டுரை :

https://in.news.yahoo.com/why-indian-doctors-fear-for-their-lives-043955469.html

ஒரு அதி உன்னதமான வேலையைக் கார்ப்பரேட் புத்திக்கு ட்யூன் ஆகி மகா மட்டமாக மாற்றிக்கொண்டு இருக்கிறோமே பொதுமக்களாகிய நாம் என்று தோன்றியது. சில நாட்களுக்கு முன் கார்ப்பரேட் கலாச்சாரம் குறித்த பேஸ்புக் விவாதத்தில் போகன் சங்கர் அவர்களுடன் உரையாடும்போது இந்தப் பிரக்ஞையே இல்லை. அவர் சொல்வது முழுக்க முழுக்க சரி. இந்தக் கலாச்சாரம் எனக்கும் பயமாக இருக்கிறது.

“ஒரு டாக்டருக்கு ஒரு லட்சம் உயிர்கள்” என்று வேலுப் பெரியப்பா சொல்வார். அவர் ரிட்டையர் ஆன பிறகுதான் அவருக்கு அந்த எண்ணமே வந்திருக்கக் கூடும். எளிமையான மருத்துவத்துக்கு இங்கு மதிப்பே இல்லை. வழக்கொழிந்து போன எத்தனையோ எளிமையான மருத்துவர்களைக் கண்கூடாகப் பார்த்திருக்கிறேன். அவர்கள் அது குறித்து யாதொரு கவலையுமின்றி எங்கேயோ யாருக்கோ வைத்தியம் பார்த்துக் கொண்டிருக்கக் கூடும். எல்லோருக்கும் ஒரு செட்டப் தேவைப்படுகிறது. மருத்துவர்களை எம்.பி.ஏ படிக்க வைக்க வேண்டும் போல. இங்கே போதுமான மருத்துவர்கள் இல்லை. ஆனால் அரசு மருத்துவமனையில் உறவினர்களை ஆற்றுப்படுத்த ஒரு செட்டப் வேண்டும் என்று எதிர்பார்ப்பு. இந்தியாவில் பிறந்துவிட்டு இது மிகவும் நியாயமான கோரிக்கைதான். அதில் தாக்குவது யாரை? அதி உன்னத உயிர்களையா? புலிகளைக் காப்பது போல் அரசு மருத்துவர்களைக் காக்க வேண்டும் என்று தோன்றுகிறது.

யாரேனும் “அந்த ஆஸ்பத்திரியில் என்ன செஞ்சாங்க தெரியுமா? ” என்று வராதீர்கள். இது மாறிப்போனதில் சரிபாதிப்பங்கு நமக்கும் உண்டு. என்னுடைய கதைகளில் வரும் அத்தனை டாக்டர்களும் சம்பவங்களும் நிஜம். காலப்போக்கில் மாறும் ஒவ்வொரு தனி மனிதனின் பேராசைகளை தோலுரிக்கவே இந்தக் கதைகள். இந்தக் கதையில் வரும் டாக்டர்கள் என்னிடம் எதிர்பார்ப்பது என்ன?? பணம் என்றா நினைக்கிறீர்கள்?

On a lighter note:

இந்தக் கட்டுரையைப் பகிர்ந்தவர் என்னுடைய ஃப்ரெண்ட் லிஸ்டில் இல்லை. சிவராமன் சாரோ யாரோ லைக்கியதால்தான் இந்தக் கட்டுரையே என் கண்ணில் பட்டது. பகிர்ந்தவர் ஒரு டாக்டர் என்று அறிகிறேன். அவருடைய ப்ரோஃபைலை சென்று நோண்டினால் , நான் எழுத நினைத்த காதல் கதையில் வரும் “பேர்வாதி ” டாக்டர்கள் அவருடைய ஃப்ரெண்ட் லிஸ்டில். . எனக்குக் கடைசி வரை ஃபேக் ஐடிதான் விதிச்சது போல.

Sisyphus Aeolus
253804_102065686637727_190303041_nSisyphus Aeolus
Advertisements
 

Tags:

டாக்டர் அனுபவங்கள் : டாக்டர் கதை 7:

Sisyphus Aeolus

டாக்டர் கதை – 7

நியாயமாக இந்தத் தலைப்பில் ஒரு டக்கர் காதல் கதைதான் எழுத வேண்டும் என்று சில நாட்களுக்கு முன் யோசித்து வைத்திருந்தேன். ஆனால் ஃபேஸ்புக்கில் பார்த்த ஒரு விஷயம்தான் அவசரமாக இந்தக் கதைகளை எழுத வைத்தது. அது என்ன விஷயம் என்று முடிவுரையில் சொல்கிறேன். அதற்கு முன் மூன்று சம்பவங்கள்.

சம்பவம் 1: (நான் பிறக்கும் முன் நடந்தது)

அப்பா குளித்துக் கொண்டிருக்கும்போது வெளியே பெரியம்மா ஓவெனக் கத்தும் சத்தம். அப்பா துண்டைக் கட்டிக் கொண்டு ஓடி வந்து பார்த்தார். பெரியண்ணன் கீழே விழுந்து தலையிலிருந்து ரத்தம். ஈரத்தலையுடன் துண்டை மட்டும் கட்டிக் கொண்டு அண்ணனைத் தோளில் போட்டுக் கொண்டு ஆஸ்பத்திரிக்கு ஓடினார். நான்கு தையல்கள். பாகப்பிரிவினை சமயத்தில் அப்பா சட்டையை அண்ணன் பிடித்த போது, தெருவில் பெட்டிக்கடை வைத்திருக்கும் ராசு அண்ணன் சொல்லித்தான் இந்தக்கதையே எனக்குத் தெரியும்.

  • சம்பவம் 2:பத்து ஆண்டுகளுக்கு முன் ஒரு வயதே நிரம்பியிருந்த அக்கா பையனுக்கு(?!?!) சட்டையைக் கழற்றும்போது காதில் மாட்டியிருந்த கம்மல் இழுத்துவிட்டது. ரத்தம் கொட்டோ கொட்டென்று கொட்டுவதைக் கண்டு அக்கா மயங்கி விழ நான் கம்மலைக் கழற்ற முயன்றேன். திருகாணியைக் காணவில்லை. தொலையவெல்லாமில்லை. கம்மல் இழுத்து காதின் சதைக்கு நடுவே மாட்டிக்கொண்டது திருகாணி. ஆட்டோ பிடித்து கேம்ப் ரோடில் இருக்கும் ஒரு டாக்டரிடம் தூக்கிச் சென்றோம். நம்பினால் நம்புங்கள் மூன்றே வினாடிகளில் அதைக் கழற்றிக் கையில் கொடுத்து விட்டு அடுத்த கேசைப் பார்க்க ஓடிவிட்டார். கின்னஸ் சாதனை புரிபவர்களின் (ஒரு நிமிடத்தில் ஐநூறு முட்டைகள் உடைத்தல் போன்ற வகையறா ) கை ஒரு பரபரப்புடனும், ஸ்டைலுடனும் வேலை செய்யும் இல்லையா அது போல். இடது கையை நீட்டினார், கையில் ஒரு காட்டன் , ரத்தத்தை துடைத்தார், வலதுகையால் ஒரு மேஜிக். டன்!!!

    சம்பவம் 3:

    ஊரிலிருந்து வந்த அம்மாவிடம் விலையுயர்ந்த உலர்திராட்சைகளைக் கொடுத்து விட்டிருந்தார் அப்பா. (கிஸ்மிஸ்). என் பையன் அதைக் கீழே கொட்டி விளையாடிக் கொண்டே தின்று கொண்டிருந்தான். விளையாட்டுப் போக்கில் ஒன்றை மூக்கில் திணித்து விட்டான். உள்ளே போய்விட்டது. ஞாயிறு மாலை ஏழு மணி. நொடியும் தாமதிக்காமல் காரை எடுத்து நகரின் பெரிய தனியார் மருத்துவமனையின் வேளச்சேரி கிளைக்கு ஓடினேன். மருத்துவத்தைப் பற்றி ஒன்றும் தெரியாவிட்டாலும் பலசரக்கடை ஐட்டத்தைப் பற்றித் தெரியுமில்லையா. ஈரம் பட்டு கிஸ்மிஸ் ஊதிவிடும். மூச்சுத்திணறல் ஏற்படவும் வாய்ப்பு உண்டு. பயலுக்கு வயது இரண்டு என்றாலும் ஒழுங்காகப் பேச வராது. டூட்டியில் ஒரு இளம் டாக்டர்தான் இருந்தார். சமீபத்தில்தான் சேர்ந்திருக்கக்கூடும். டார்ச் அடித்துப் பார்த்துவிட்டு “என்கிட்ட எந்த எக்யூப்மெண்டும் இல்லை. இதை ஈயென்டி டாக்டர்தான் பார்க்க முடியும். முயற்சி செய்து வேணா பார்க்கவா? ” என்றார். எனக்கு ஷாக்கிங்காக இருந்தது. “முயற்சி செய்து பார்க்கவா” என்று கேட்டதன் காரணம் சரியாகப் புரியவில்லை. அது எப்போது புரிந்தது என்பதையும் முடிவுரையில் சொல்கிறேன் .”தாராளமாப் பண்ணுங்க டாக்டர்” என்றேன். படுக்க வைத்து, வளைந்த கத்தரிப்பான் போல் ஒன்று இருக்கும் அல்லவா? அதை வைத்து நொடி நேர மேஜிக். வெளியே எடுத்து விட்டார். எவ்வளவோ வற்புறுத்தியும் ஃபீஸ் வாங்க மறுத்துவிட்டார். பையனிடம் –
    “உன் பேர் என்னடா ?”..
    “ஆநந்….”,
    “என்னது?”
    “ஆனந்த் டாக்டர் ” என்றேன்.
    “அந்தப் பெயரெல்லாம் இப்ப வெக்குராங்களா? ரொம்பப் பழைய பேராச்சே” ..
    “சின்ன வயசில இறந்து போன என்னோட தம்பி பேரு .. உங்க பேரு டாக்டர்?”..

    “ஆனந்த்” !

    (முற்றும்)

    253804_102065686637727_190303041_nSisyphus Aeolus
 
Leave a comment

Posted by on March 31, 2014 in 1

 

Tags: ,

டாக்டர் அனுபவங்கள் : டாக்டர் கதை 6:

Sisyphus Aeolus

1511681_248095212034773_1055815754_nதீபாவளி வியாபாரத்திற்கு ஒரு வாரம் முன்பிருந்தே தயாராக ஆரம்பித்து விடுவோம். சரியாக தீபாவளிக்கு இரண்டு நாட்களுக்கு முன்னே கூட்டம் வர ஆரம்பித்திராத ஒரு காலை வேளையில் யாசகம் கேட்டு வந்த ஒரு குடுகுடுப்பைக்காரர் “சாமி நாளைல இருந்து ஒரு நாப்பது நாளைக்குக் கண்டஞ் சரியில்ல” என்று சொல்லிவிட்டுச் சென்றார். தீபாவளிக்கு முந்தைய நாள் அதிகாலையில் வழக்கம்போல் பசு மாட்டை வயலுக்கு மேய கூட்டிச்சென்றார் அப்பா. அந்த வருடம் கொஞ்சம் மழை தப்பிப் பெய்ய ஆரம்பித்திருந்தது. ரோட்டில் இருந்து வயக்காட்டிற்குள் இறங்கும்பொழுது மாடு லேசாக அப்பாவின் இடது கால் மொளியில் இடறிவிட்டது. “விண்ணுனு ஒரு சேண்டுதான் வலிச்சுது. அதுக்குப் பெறவு தீவாளி யாவார டென்சன்ல அயத்தே பேய்ட்டென் ” என்று பிற்பாடு சொன்னார் அப்பா.

  • தீபாவளிக்கு முந்தைய நாள் கடும் வியாபாரத்தை முடித்துவிட்டு வீடு சென்றோம். மறுநாள் காலை நல்லெண்ணெய்க் குளியல். காலைச் சாப்பாட்டை முடித்துவிட்டு சிறிது நேரம் தூங்கி எழும்போது அப்பாவின் பாதம் வீங்கியிருந்தது. மாடு இடறிய இடத்தில் ஒரு கோடு தெரிந்தது. வழக்கமாகச் சென்று காண்பிக்கும் டாக்டர் இல்லாததால் முதல் தவறைச் செய்தார். மெடிக்கல் ஸ்டோரில் சென்று மாத்திரை வாங்கிக்கொண்டார். மாலை நாங்கள் பட்டாசு வெடிக்கையில் அப்பாவுக்கு கால் நன்றாக வீங்கியிருந்தது. ஓரமாக அமர்ந்து வேடிக்கை பார்த்துக் கொண்டிருந்தார். போட்டிருந்த மாத்திரை வலியை மரக்கச் செய்திருந்தது. கடும் அசதியில் தூங்கிப் போனோம் நானும் அக்காவும்.அதிகாலை ஐந்து மணிக்கு அம்மா எழுப்பி “ஏலே அப்பாவுக்கு டீ வாங்கிட்டு வா” என்று கத்தி எழுப்பினாள். கோபத்தில் கத்தினேன். “ராத்திரியெல்லாம் அப்பா தூங்கலடா” என்றாள் அக்கா. விழுந்தடித்து எழுந்து அப்பாவைப் பார்த்தேன். அப்பா கட்டிலில் சுருண்டு கிடந்தார். கால் கடுமையாக வீங்கி சிவந்து போயிருந்தது. நானும் அக்காவும் டீ வாங்கப் போகும் வழியில் அக்கா சொல்லித்தான் தெரியும். இரவெல்லாம் வலியில் கடும் போராட்டம் நடத்தியிருக்கிறார் அப்பா. மூன்று மணி வாக்கில் அடுத்ததெருவில் இருந்த நர்ஸ் ஒருவர் வந்து
    பெயின் கில்லர் ஊசி போட்ட பிறகுதான் கொஞ்சம் அடங்கியிருக்கிறார். எவ்வளவு வலி என்றால் “ஏதாது ஊசி போட்டு என்ன கொன்னாவது போட்டுரு” என்று நர்சிடம் கத்தும் அளவுக்கு வலி.

    காலை ஏழு மணிக்கு முதல் டாக்டர் விசிட். பிறகு ஊரில் இருந்த தனியார் ஆஸ்பத்திரியில் அட்மிட் ஆனார் அப்பா. ஒரு வாரத்தில் பாதம் முழுவதும் கருப்பாக மாறியது. தென்காசியில் இருந்து ஆர்த்தோ டாக்டர் வந்து பார்த்துவிட்டு, மொளியைச் சுற்றி இருக்கும் தோலை எடுத்துவிட்டு, சீழை வெளியேற்ற வேண்டும் என்றார். புண் ஆறிச் சிவந்த பிறகு தோல் “பிளாஸ்டிக் சர்ஜரி” செய்துதான் தோலை மூடவேண்டும் என்றார். வேறு எங்கிருந்தாவது தோலை வெட்டி எடுத்து புண் இருக்கும் இடத்தில் வைத்து ஒட்ட வேண்டும். கேட்டுக்கொண்டிருந்த எனக்கு இண்டரெஸ்டிங்காக இருந்தது. மறுநாள் இரவு சீழ் நீக்க வருவதாக சொல்லிவிட்டுக் கிளம்பினார். மறுநாள் மாலையே ஆஸ்பத்திரி போய் வேடிக்கை பார்ப்பதற்காக காத்திருந்தேன். ஒரு ஆக்ஸிடன்ட் கேஸ் பார்த்துவிட்டு நள்ளிரவு பன்னிரெண்டு மணிக்கு டாக்டர் வருவதற்குள் அங்கேயே தூங்கிவிட்டேன்.

    மறுநாள் காலை விழித்தவுடன் அப்பாவின் காலைக் கூட பார்க்காமல் ஸ்கூலுக்கு லேட்டாகிவிட்டது என்று கிளம்பிவிட்டேன். அப்பா அம்மாவிடம் சொல்லி வருத்தப்பட்டிருக்கிறார். சீழ் எடுத்து இரண்டு நாட்கள் கழித்து திருநெல்வேலி ஷிபா கிளினிக்கில் சேர்க்கப்பட்டார். பிளாஸ்டிக் சர்ஜன் வசதி அங்கேதான் உண்டு. பிளாஸ்டிக் சர்ஜரி எல்லாம் முடிந்த பிறகுதான் அப்பாவைப் பார்க்கப் போனேன். உடன் வந்த அக்கா, அத்தைகள் எல்லோரும் ஓவென அழ, நான் அப்பாவிடம் ஓடிப் போய், “எங்க இருந்துப்பா தோல் வெட்டினாங்க?? ” என்று ஆர்வமாகக் கேட்டேன். அப்பா சிரித்துக் கொண்டே தொடையில் போட்டிருந்த கட்டைக் காட்டினார். இந்தப் பயலுக்கு பாசமே இல்லை என்று அப்பா முடிவு கட்டிய நாட்கள் அவை. ஆனால் உண்மையில் நான் வேறு அவர் வேறு என்ற எண்ணம் இன்றளவிலும் எனக்குத் தோன்றியதே இல்லை.

    சில நாட்கள் ஆஸ்பத்திரி ஓய்வுக்குப் பிறகு மீண்டும் கடையைத் திறந்தோம். க்ளீன் பண்ணி முடிக்க அரை நாள் எடுத்தது. அயர்ந்து போய் பருத்திக்கொட்டை மூடை மேல் உட்காரப்போன என்னிடம் “அந்தக் காலண்டரைக் கிழி” என்றார் அப்பா. மொத்தமாகக் கிழித்துவிட்டு மூடை மேல் அமர்ந்து கையில் இருந்த கிழித்த காலெண்டர் நாட்களை எண்ணினேன். நாற்பது!!!

    253804_102065686637727_190303041_nSisyphus Aeolus
 
Leave a comment

Posted by on March 31, 2014 in 1

 

Tags: ,

டாக்டர் அனுபவங்கள் : டாக்டர் கதை 5:

Sisyphus Aeolus

சில ஞாபகங்கள் இம்சையானவை. எட்டாம் வகுப்பு வரையான எல்லாப் பாடப் புத்தகங்களின் முதல் பாடமும் அச்சரம் பிசகாமல் நினைவில் உள்ளது. அதற்குப் பின் கணிதமும் , இயற்பியலும் மட்டும் விரும்பிப் படித்ததால் மனதில் தங்கி விட்டது. ஆனால் மூன்று வயது கூட முற்றுப்பெறாத காலத்தில் நிகழ்ந்த ஒரு விஷயம் மட்டும் மனதிலேயே தங்கி இம்சிக்கிறது.

என் தலைமுறையில் நான்தான் கடைசிப் பையன் என்று சொல்லியிருந்தேன் அல்லவா. எனக்குப் பிறகு ஒரு தம்பி பிறந்தான். லோயர் மிடில் கிளாஸ் கூட்டுக் குடும்பங்களின் வாழ்க்கை முறை குழந்தைகளைச் சுற்றியே தீர்மானிக்கப்படும். பெரும்பாலான வளர்ந்த பிள்ளைகளின் தேவையை முன்னிட்டு வீட்டில் பசு மாடு அப்போதுதான் வாங்கப்பட்டது. பிள்ளைகள் வளர்ந்து விட்டதால் கடையில் பிஸ்கட் விற்பனையும் நிறுத்தி வைக்கப்பட்டது. “இவனுவளுக்கே போட்டு முடியாது. தோட்டத்துல பாதி கெணறா?” என்று தர்க்கம்.

  • தம்பி பிறந்தபோது அம்மாவுக்கு அம்மை போட்டுப் பிறகு சீக்குக் கண்டு தாய்ப்பால் கொடுக்க முடியவில்லை. பசும்பாலோ அவனுக்கு ஒத்துக்கொள்ளவில்லை. கடைசி அத்தை கொஞ்ச நாள் தாய்ப்பால் கொடுத்தாள். அவ்வப்போது லாக்டோஜென்னோ, கிளாக்ஸோவோ. ஆனால் அது வாங்கி முடியவில்லை என்று குடும்பத்தில் சலசலப்பு. ஆறு மாதக் குழந்தையாக இருக்கும்போது கடும் வயிற்றுப்போக்கு. எந்த மருத்துவத்துக்கும் கட்டுப்படவில்லை. ஒரு நாள் திடீரென்று மூர்ச்சையானான். டாக்சி பிடித்து தென்காசி சென்றால் “ஹைகிரவுண்ட்” கொண்டு செல்லுங்கள் என்றார்கள். அங்கிருந்து திருநெல்வேலிக்கு அடித்துப் பிடித்துப் போய்த் தம்பி டாக்டர் வீட்டுக் கதவைத் தட்டினார் அப்பா.

    பெட்டில் படுக்கவைத்து வயிற்றைக் கிள்ளுவது போல் பிடித்து இழுத்து விட்டார். சிவந்து உள்ளிழுத்தது வயிறு. “பயப்படாதீங்க” என்று சொல்லிவிட்டு ட்ரிப்ஸ் ஏற்றி உயிர் பிழைக்க வைத்து அனுப்பினார். இனி பசும்பால் கொடுக்க வேண்டாம் என்று அறிவுறுத்தினார். அடுத்த சில மாதங்கள் மீண்டும் பவுடர் பாலில் வண்டி ஓடியது. ஒரு வயதை நெருங்கும்போது மீண்டும் குடும்பத்தில் சலசலப்பு. அவன் வேறு ஏகத்துக்கு தின்று தீர்த்தான். மீண்டும் ஆரம்பித்தது பசும்பால் டெஸ்ட். ஒரு வயதை நெருங்க பதினைந்து நாட்கள் இருக்கும்போது மருத்துவமனையில் சேர்க்கப்பட்டான். ஒரு வாரத்துக்கு உடல் நிலையில் முன்னேற்றம் இல்லை. அவ்வப்போது முழித்து லேசாகச் சிரிப்பதோடு சரி. ஆஸ்பத்திரிக்கு வருபவரெல்லாம் ஒரு லாக்டோஜென் டப்பா வாங்கி வந்தனர். நாடி வெகுவாகக் குறைந்த ஒரு அதிகாலையில் மீண்டும் தம்பி டாக்டரிடம் தூக்கிக் கொண்டு ஓடினார் அப்பா. இந்த முறை வயிறு உள்ளிழுக்கவில்லை.

    #
    இதுவெல்லாம் நினைவில் இல்லை. எல்லோரும் சொல்லிக் கேட்டதுதான். அவனைக் கூடத்தில் கிடத்தி வைத்திருந்த நாளில் சொந்தக்காரப் பையன்களுடன் திண்ணையில் விளையாடியதும் , அழுதுகொண்டிருந்த அம்மாவின் மடியில் அவ்வப்போது சென்று புதைந்து கொண்டதும் , கூடத்தில் குவிந்து கிடந்த பூமாலைகளும், முற்றத்தில் மயங்கி விழுந்த அப்பாவும் , அவர் முகத்தில் தண்ணீர் தெளித்து எழுப்பிய பரமசிவம் அத்தானும் மறக்கவே இல்லை. மறுநாள் ஒரு சாக்கு நிறைய லாக்டோஜன் டப்பாக்களை அப்பா தெருவில் கொட்டினார். ஒரு வாரம் கழித்து சேலத்தில் இருந்து வேலு பெரியப்பா ஒரு கார்டு அனுப்பியிருந்தார். “சிறு வயதில் இறந்தவர்கள் நம் குடும்பத்தை தெய்வமாக இருந்து காப்பார்கள்” என்று எழுதப்பட்டிருந்த அந்தக் கார்டு நீண்ட காலம் நிலைப்படிக்கு மேலேயே சொருகி வைக்கப்பட்டிருந்தது.

    253804_102065686637727_190303041_nSisyphus Aeolus

 

 

Tags: ,

டாக்டர் அனுபவங்கள் : டாக்டர் கதை 4:

Sisyphus Aeolus

சென்னையில் பிறந்து வளர்ந்த என் மனைவியை ஊருக்கு அழைத்துச் செல்லும்போதேல்லாம் எதிர்கொள்ளும் பெரும்பிரச்னை உறவினர்களுக்கு இன்ட்ரோ கொடுப்பது. இருநூறுக்கும் மேற்பட்ட நெருங்கிய சொந்தக்காரர்கள். ஒருகட்டத்தில் என் மனைவியே சுதாரித்து விட்டாள். “ஆம்பளைங்க எல்லாரும் உனக்கு அண்ணங்க. பொம்பளைக மயினி. அவ்ளோதான?” என்றாள். எனக்கு அத்தனை சொக்காரர்கள். என் தலைமுறையின் கடைசிப் பையன் நான். எடுப்பார் கைப்பிள்ளை .

குலக்கல்வி என்று சொன்னதற்கு நண்பர்கள் கோவித்துக்கொள்ள வேண்டாம். அது என்னுடைய குடும்பம் என்பதால் உரிமையில் சொன்ன விஷயம். உண்மையில் அது ஒரு மெண்டல் ப்ரெஷர். ஏன் என்று சொல்கிறேன். டாக்டர் குடும்பத்தின் கடைசிப்பையன் அமல் குமார். என்னை விட சில மாதங்கள் மூத்தவன். அவனுடைய அண்ணன்கள் அனைவரும் படிப்பில் படுகெட்டி. அமலோ படு மொக்கை. என்னுடைய வீட்டில் நான் மட்டும் கொஞ்சம் உருப்படி. “மக்குப் பிளாஸ்திரிகள் மத்தியில் ஒரு நல்ல பிளாஸ்திரிடா நீ, இவன் உனக்கு நேர்மாறு” என்பார் அவன் அப்பாவாகிய விநாயகம் பெரியப்பா. “ஆனா எங்க எல்லாரையும் விட உங்கப்பன் நல்லாப் படிப்பான்” என்பார்.

ஒன்பதாம் வகுப்புக் கோடை விடுமுறைக்கு ஊருக்கு வந்திருந்த அமலுடன் முதன்முதலாகக் கள் குடித்தேன். படிப்பில் நான் தறிகெட்டுப் போக ஆரம்பித்திருந்த காலம். முதல் போதை அப்போது ஃபேஸ்புக்கும் இல்லை. அமல் “What’s on your mind?” ஐ கட கடவென என்னிடம் ஒப்புவித்தான். “எல்லாரும் நல்லாப் படிக்குறாங்கடா.. ஆனா என்ன மட்டும் அப்பா இதுவரைக்கும் ஏன் மார்க் கம்மியா எடுத்துருக்கேன்னு கூட கேட்டதில்லடா .அண்ணன் ஒரு மார்க் கொறஞ்சாக் கூட அடி நிமித்துராரு. நான் ஃபெயிலானாக் கூட கண்டுக்குறதில்ல” என்று வருத்தப்பட்டான் . உண்மைதான் அவனுக்கு மட்டும் கொடுக்கப்பட்ட செல்லத்தை நிராகரிப்பாக உணர ஆரம்பித்திருந்தான். எங்கப்பாவாது கண்டிப்பது போல் நடிப்பார்.

பத்தாம் வகுப்புத் தேர்வில் கொஞ்சம் சுதாரித்த அமல் , பன்னிரெண்டாம் வகுப்பில் பட்டையைக் கிளப்பி மெடிக்கல் காலேஜில் சேர்ந்துவிட்டான். அவன் டாக்டராகாமல் போயிருந்தால் என்னவாகியிருப்பான் என்று யோசித்துக் கூட பார்க்க முடியவில்லை. பலசரக்கடை குடும்பத்தில் அந்தப் பிரச்சனையே இல்லை. படித்தால் வீட்டுக்கு படிக்காவிட்டால் கடைக்கு

 

டாக்டர் அனுபவங்கள் :

Sisyphus Aeolus
டாக்டர் அனுபவங்கள் : 1

நம்புங்கள் எனக்கு இதுவரை எந்த மருத்துவமனையிலோ , டாக்டருடனோ நேரடியாக எந்தக் கசப்பான அனுபவமும் ஏற்பட்டதில்லை. இருபது வருடங்களுக்கு முன்பு, ஒருமுறை நல்ல காய்ச்சலுடன், சாப்பிடாமல் போய், இன்ஜெக்ஷன் போட்டுக் கொண்டதால் வாந்தியெடுத்ததுதான் எனக்கு ஏற்பட்ட அதிகபட்ச மோசமான அனுபவம். ஊரில் இருக்கும் வரை ஏழு கழுதை வயதான பிறகும் கூட அந்தக் குழந்தைகள் நல மருத்துவர்தான் எனக்கு சர்வரோக டாக்டர். இத்தனைக்கும் எங்கள் குடும்பத்திலேயே ஏழெட்டு டாக்டர்கள். நான் வாந்தி எடுத்ததை இன்றளவும் ஞாபகம் வைத்துக் கிண்டல் செய்வார். எங்கள் கடையிலிருந்து இருநூறு மீட்டர் தொலைவிலேயே க்ளினிக் இருந்தது வேறு வசதியாக இருந்தது. நான்காம் வகுப்பிலிருந்தே தனியாகப் போய் கன்சல்டேஷனை முடித்து விட்டு கடையில் வந்து உட்கார்ந்து விடுவேன்.

  • “உங்கப்பன் கடைய விட்டுட்டு வரமாட்டானே” என்பதுதான் அவருடைய வழக்கமான முகமன். “விறு விறுன்னு உள்ள போய் பாத்துட்டு வந்துரு” என்பார் அப்பா. ஆனால் நான் வரிசைப் பிரகாரம்தான் போவேன். அவருக்கும் அது தெரியும். டோக்கன் முறையெல்லாம் அங்கே கிடையாது ஆனால் எப்போதும் கூட்டம் இருக்கும். பெரும்பாலும் கைக்குழந்தையுடன் தாய்மார்கள் கூட்டம். “கூட யாரு வந்திருக்கா?” என்பது போல் பார்க்கும் தாய்மார்களிடம் “நா மட்டுந்தான் வந்தேன்” என்பேன். சமீபத்தில் போயிருந்த போது “யாருக்குக் காமிக்க வந்துருக்க?” என்பது போல் பார்த்த ஒரு அழகிய அம்மாவிடம் “எனக்குதான்” என்றேன். அடுத்த முறை செல்லும்போது பையனை துணைக்குக் கூட்டிச் செல்ல வேண்டும்.

    டாக்டர் அனுபவம் – 2

    ஒன்றரை வயதில் அக்காவுக்குக் காலில் கரப்பான் நோய் என்று அழைக்கப்படும் ஒருவிதத் தோல் நோய் பாதிப்பு ஏற்பட்டது. தனியார் மருத்துவமனை , அரசு மருத்துவமனை, சித்த வைத்தியம், மூலிகை வைத்தியம் என்று எதற்கும் கட்டுப்படவில்லை. கால் முழுவதும் பரவி பார்க்கவே கொடூரமாக மாறியது. இரவெல்லாம் தூங்காமல், தூங்கவிடாமல் அழுகை . “ஏய்யா பொட்டப்புள்ளைலா!! இப்பிடியே வச்சிருக்கலாமா ? நாளைக்கு எவன் கெட்டுவான்” என்று பாட்டி புலம்பினாள். “திருநேலி தம்பி டாக்டர்ட்ட போய்க் காட்டுய்யா எதாவது வழி சொல்லுவாரு” என்று ஒரு தூக்கம் தொலைத்த இரவின் மறுநாள் பக்கத்துக்கு வயல் மேத்தன் அறிவுறுத்தினார். மூன்று மணி நேரம் திருநெல்வேலி நோக்கிப் பேருந்துப் பயணம்.

    இரண்டு ஆண்டுகளுக்கு முன் அக்காவுக்கு ஒரு மனை எழுதி வைத்தோம். (கூட்டுக்குடும்பம் என்பதால் “தோம்”). நான்கைந்து மனைகள் தேறும் அந்த இடத்தில் பல வருடங்களுக்கு முன்பாகவே ஒரு லே-அவுட்டை மனதில் வைத்து தென்னை , தேக்கு போன்ற மரங்களை வாகாக பாட்டியும் அப்பாவும் நட்டு வைத்து வளர்த்து வந்தனர். அக்காவிடம் பெரியப்பா, “உனக்குப் புடிச்ச மனைய எடுத்துக்கோ தாயி” என்றார். அவள் நட்டு நடுவாந்தரமாய் ஒரு டப்பா போட்டுக் காட்டி இந்த இடம்தான் வேண்டுமென்றாள். எந்த மரமும் இடையூறு செய்யாமல் முழுவதும் நிலமாகவே ஒரு மனையைத் தேர்ந்தெடுத்தாள். அது பரவாயில்லை. எங்கள் எல்லோரிடமும் “நீங்க அந்த மரத்தையெல்லாம் வெட்டக் கூடாது. அது நம்ம பாட்டி நட்டது” என்றாள். கொலைவெறியான என்னை அண்ணன்கள் சமாதானப்படுத்தினர். ஆறு மாதம் கழித்து அந்த மனையை விற்க விலை பேசுவதாகக் கேள்விப்பட்டதும் அப்பா சிரமேற்கொண்டு பணம் புரட்டி மனையைச் சந்தை விலைக்கு மேல் கூடுதல் விலைக்கு வாங்கினார்.

    திருநெல்வேலிக்குப் பேருந்தில் செல்லும் போது தோளில் தூக்கி வைத்துக் கொண்டு நின்றபடியே போக வேண்டும். சீட்டில் அமர்ந்து , மடியில் உட்கார வைத்தால் ஊரைக் கூட்டுவாள். வாரத்தின் உச்சபட்ச விற்பனை நாளான சனிக்கிழமை வியாபாரம் முடித்து லேட்டாகத் தூங்கி , ஞாயிறு அதிகாலைக் கிளம்பி இரண்டு வயதுக் குழந்தையை கையில் தூக்கிக் கொண்டு ஆறேழு மணி நேரம் அலைவதன் கொடுமையை அனுபவித்தால்தான் தெரியும். இரண்டு மூன்று மாதங்களுக்குப் பிறகும் பெரிதாக எந்த மாற்றமும் இல்லை. ஒரு நாள் பாட்டியும் கிளம்பிப் போய் தம்பி டாக்டரிடம் “அய்யா தங்க விக்கிரகம் மாதிரிப் புள்ள. இப்புடிக் காணக் கண்ணவியுது” என்று முறை வைத்தாள். “அடுத்த வாரம் சாங்க்யாலம் மூணு நாலு மணிப்போல வாங்க. மெட்ராஸ்ல இருந்து ஒரு த்தோல் டாக்டர் வாராரு அவர்ட்ட கேப்போம் ” என்றார்.

    அடுத்த வாரம் ஆடித் தபசு. பேருந்து நெரிசலில் அடித்துப் பிடித்து , அழுகை ஆர்ப்பாட்டம் கடந்து ஆஸ்பத்திரிக்கு ஓடிப் போய்ச் சேர்வதற்குள் லேட் ஆகிவிட்டது. மெட்ராஸ் செல்ல டிரெய்னைப் பிடிக்க கையில் ப்ரீஃப்கேசுடன் வெளியே வந்து கொண்டிருந்தார் டாக்டர். ஆஸ்பத்திரி வராண்டாவில் அவரை மறிக்க மனமில்லாமல் மூச்சு வாங்க நின்றுகொண்டிருந்த அப்பாவிடம் , “டிரெய்னுக்கு நேரமாச்சே என்ன பிரச்னை” என்று நடந்து கொண்டே கேட்க, என்னைப் போலல்லாமல் , நறுக்கென்று அப்பா சொல்லி முடித்தார். நின்று சில வினாடிகள் காலைக் கூர்ந்து பார்த்த டாக்டர் , அப்பாவிடமே துண்டு பேப்பர் வாங்கி ஒரு மருந்தை எழுதிக் கொடுத்துவிட்டு “இதத் தொடர்ந்து குளூரப் போட்டுட்டு வாங்க . சரியாப்பேரும் ” என்று சொல்லிவிட்டு விறு விறுவெனப் பறந்து விட்டார். மண்ணெண்ணெய் போல் வாசனை வரும் அந்த மருந்து ஏழு ரூபாயோ என்னவோ. ஒரு வாரத்தில் குறைய ஆரம்பித்த வியாதி, ஒரே மாதத்தில் சுத்தமாகப் போய்விட்டது. அந்த டாக்டரின் பெயர் இப்போது வரைத் தெரியாது.

    “அந்த சொத்துல எனக்கும் பங்கிருக்கு” என்று அக்கா இப்போது ஊருக்குள் சொல்லிக்கொண்டு திரிவதாகக் கேள்வி.

    டாக்டர் கதை – 3

    குலக்கல்வி முறை எதில் சரியாக வேலை செய்கிறதோ இல்லையோ டாக்டர் குடும்பங்களிலும், பலசரக்குக் கடை குடும்பங்களிலும் மட்டும் சரியாக வேலை செய்யும். ஆறு ஆண் பிள்ளைகள் உள்ள எங்கள் வீட்டில் நான்கு பேர் கடையிலேயே செட்டில் ஆகிவிட்டனர். காட்ஃபாதர் அல்-பசீனோ போல் நான் வீட்டில் கொயந்தைப் பையனாகவே நடத்தப்படுகிறேன்.”நீ மூடைய தூக்கப் போறியா? முக்காக்கிலோ சீனிய சிந்தாம பொட்டணம் கட்டு. அரக்கிலோவாது தேறுதா பாப்போம்” என்று அண்ணன்களால் அவமானப் படலம் நடக்கும். என்றைக்காவது கடைக்குப் போனால் அல்வாவும், மிச்சரும் வாங்கிக்கொடுத்துப் பாசத்தையும் , “என்னைக்கிருந்தாலும் நீ விருந்தாளிதாண்டா பங்காளி கிடையாது” என்ற தொலைநோக்குப் பார்வையையும் கலந்து கொடுப்பார்கள். “பெருசு மட்டும் போய்சேரட்டும் அன்னைக்குலேருந்து நான்தான்டா காட்ஃபாதர்” என்று யாருக்கும் தெரியாமல் மனதுக்குள் சொல்லிக் கொள்வேன்.

    அப்பாவின் ஒன்று விட்ட அண்ணன்கள் மூன்று பேரும் டாக்டர்கள். அவர்களின் பிள்ளைகள் சுமார் பத்து பேர் டாக்டர்கள். இரண்டு பேரன்கள் “டாக்டர் இன் மேக்கிங்”. சேலத்தில் இருந்த வேலு பெரியப்பா மட்டும் அரசாங்க ஆஸ்பத்திரியில் இருந்து ரிட்டையர் ஆனவுடன் ஊரில் வந்து செட்டில் ஆகிவிட்டார். எப்போதாவது திருவிழாவில் மட்டும் பார்ப்பவரை ஊரிலேயே வந்து தங்கிய பிறகு ஊர்க்காரர்களால் ஒன்ற முடியவில்லை. எந்தவொரு பெருநகரத்தின் வளர்ச்சிக்கும் இணையாக மாறிப்போயிருந்தது எங்கள் ஊர். தவிர சொந்தக்கார டாக்டர்களிடம் வைத்தியம் பார்க்கும் பழக்கம் எங்கள் ஊரிலேயே இல்லை.

    போர் அடித்துப் போய் சில காலம் உள்ளூர் தனியார் மருத்துவமனை ஒன்றில் கன்சல்டன்டாகப் பணியாற்றினார். அதுவும் பிடிக்காமல் நின்றுவிட்டார். வீட்டில் தனியன் நானும், ஊரில் தனியன் அவரும் பம்பு செட்டிலோ, மெயின் ரோட்டிலோ சந்தித்தால் பழங்கதைகள் சொல்லுவார். “இருவது வருஷத்துக்கு மேல ஒரே தொழில்ல இருக்கவே கூடாதுய்யா” என்பார். திருமணமாகி நீண்ட நாள் கழித்துக் கருத்தரித்த மூத்த மகளுடன் பெரியம்மா சென்று தங்கிவிட்டார். இளைய மகளும் , மகனும் அப்போது மருத்துவக் கல்லூரியில் பயின்று கொண்டிருந்தனர். தனிமை அவரை வெகுவாகப் பாதித்திருந்தது. பிள்ளைகளைப் படிக்க வைப்பதற்காக அவர்களின் பள்ளி சார்ந்த ஊர்களைச் சுற்றியே கால காலமாக வேலை செய்த ஒரு நேர்மையான மருத்துவர் மற்றும் பொறுப்பான தகப்பன் அவர்.

    எனக்கும் வியாபாரத்திற்கும் ஒத்துவராது என்பது திறமை சார்ந்த விஷயம் மட்டுமல்ல. என் ராசி அப்படி என்ற நம்பிக்கையும் உண்டு. தவிர்க்க முடியாத காரணங்களால் சில சமயம் கல்லாவில் நான் உட்கார வேண்டி வரும். “இந்தக் கடைய தெறந்து உக்காரதுக்கு பூட்டிட்டு வீட்லயாது போய்த் தூங்கலாம்” என்ற அளவுக்குத்தான் வியாபாரம் இருக்கும். அப்படியாக அமர்ந்திருந்த ஒரு நாளில் பெரியப்பா வந்தார். “லிஸ்ட்ல இருக்க சாமானெல்லாம் போட்டுட்டு வீட்டுக்கு குடுத்து விட்டிருய்யா” என்றார். “வேலப்பா வீட்ல யாரு இருக்கா ? எதுக்கு இம்புட்டுச் சாமான்? ” . “நாளைக்கு பெரியம்மா வாராள்ளா, அதான் ரெடி பண்ணனும்லா.. நான் இப்பம் ராசம்மா அத்த வீட்லதான இருக்கேன் .. அங்கேயே குடுத்து விட்டுரு”. ராசம்மா அத்தை அவருடைய அக்கா. இவருக்கும் சேர்த்துப் பொங்கிப் போட்டுக்கொண்டிருக்கிறாள். டேபிளில் பளபளவென்று இருந்த பூட்டை எடுத்து ஆச்சரியமாகப் பார்த்தார். அது ஒரு இம்பொர்டெட் ப்ரெஸ் லாக். ஒருநாள் கடையைத் திறந்த பிறகு சாவி எங்கேயோ தொலைந்துவிட்டது. அதனால் பேப்பர் வெயிட் ஆக பயன்பட்டுக் கொண்டிருந்தது . “இத எப்டிய்யா தொறந்தே இன்னும் வெச்சிருக்கீங்க. நீயும் உங்கப்பனும் ஒரே மாதிரி ” என்றார். அப்போதுதான் எனக்கே அது உரைத்தது. அவரிடமிருந்து வாங்கி அமுக்கிப் பூட்ட முயன்றேன். “வேண்டாம் வேண்டாம் , இத நான் வெச்சுக்கிடுதேன்” என்று ஆவலாக வாங்கிக் கொண்டு கிளம்பினார்.

    அப்பா வந்த பிறகு வீட்டுக்குக் கிளம்பினேன். “போம்போது இந்தச் சாமான குடுத்துட்டுப் போயிரு. ரூவா ஒண்ணும் கேக்காத” என்றார். சைக்கிளில் அட்டைப்பெட்டியைக் கட்டிவிட்டுக் கிளம்பினேன். ராசம்மா அத்தை வீடு வழக்கம்போல் அமைதியாக இருந்தது. வீட்டின் முன்னறைக் கதவில் பளபளவெனத் தொங்கிக் கொண்டிருந்தது ப்ரெஸ் லாக். திடுக்கிட்டுப் போய் கதவின் துளைக் கட்டையைத் தள்ளிவிட்டு உள்ளே பார்த்தேன்.மங்கலான விடிலைட்டின் வெளிச்சத்தில் கட்டிலில் பாதியும் தரையில் பாதியுமாகக் கிடந்தார் பெரியப்பா. நான் இப்போதெல்லாம் திருவிழாவிற்கு ஊருக்குப் போவதில்லை

    253804_102065686637727_190303041_nSisyphus Aeolus

    அனுபவங்கள் தொடரும்..

     
  • Tags:

    எத்தனை அருமையாய் நட்புத் தோட்டம்

    எத்தனை அருமையாய்
    நட்புத் தோட்டம்
    எங்கும் மலர்ந்து சிரிப்பது
    அன்பின் நேசம்

    சித்திரை வெயிலிலும்
    குளிர் நிழலாய்
    நெஞ்சை வென்று சென்றிடும்
    நட்பின் பாசம்

    தனி தனி கூட்டுக்குள்ளே
    தனித்தே வாழ்ந்திடினும்
    துணை தர துணிந்திடுமே
    அன்பினால் ஆழ்மனமே
    —————————————————

    • வார்த்தைகளற்று
      பேச
      வழி தேடும்
      உள்ளத்தில்

     

    மொழியாக
    பேசியது
    மௌனம்
    —————————————————–
    கனவு காண துணை தேடும்
    அறியாமை நீக்கி
    ஏகாந்தத்தில்
    உன்னுள்ளும் வெளியிலும்
    பாலைவனத்திலும்
    பசுமைவெளியிலும்
    எங்கும் பயணம் செய்

    10009451_467318296730975_11632897_nகவிதை யாத்தவர்     GJ Thamilselvi